Rozdział 6.

 Nie wiem, co mu odbiło, że tak zareagował. Przecież Iker to mój przyjaciel! Poza tym Bastian nie jest moim facetem. Nie rozumiem go. Muszę iść do Ikera i go przeprosić…Wsiadłam do windy. Na moje nieszczęście był w niej Bastian.

-No nie…Idę schodami…

-Nie wygłupiaj się!- Pociągnął mnie za rękę. Spojrzałam na niego. Miał rozciętą wargę i podbite oko.

-Powinieneś przeprosić Ikera- Mruknęłam cicho.

-CO?! Chyba oszalałaś! Niby, za co mam go przepraszać?!- Podniósł głos.

-A za to, że go uderzyłeś! I nie krzycz na mnie!

-Przecież nie krzyczę- Uspokoił się trochę.- A przepraszać nie będę!- Rzucił z obrażoną miną.

-Zachowujesz się jak dziecko. W ogóle co ci odbiło?

-Nic…-Mruknął i gdy drzwi się otworzyły, wyszedł z windy.

-Grabisz sobie!- Krzyknęłam za nim.

 Siedziałam sama w pokoju. Caroline poszła zobaczyć co u Casillasa. Gnębiło ją poczucie winy. Przeglądałam jakieś czasopismo, kiedy do pokoju wpadł Bastian.

-Cześć- Mruknęłam nawet nie odrywając wzroku od gazety.

-Przesadziłem wczoraj?- Zapytał siadając na łóżku mojej przyjaciółki.

-Nie wcale- Powiedziałam z ironią. Schweinsteiger nie odzywał się. Spojrzałam na niego. Z tym podbitym okiem wyglądał śmiesznie.- Bastian nie będę cię okłamywała. Pojechałeś po całej linii. Iker i Caroline przyjaźnią się do Euro. Ona traktuje go jak brata, on ją jak siostrę. Nie powinieneś tak reagować. Zwłaszcza, że jesteście tylko znajomymi- Oznajmiłam.- Ona cię kocha debilu!- Dodałam w myślach.

-Uważasz, że powinienem go przeprosić? I ją?

-Tak.

-Nie wiesz gdzie poszła? Spotkałem ją w windzie…No i co teraz? Powiedzieć gdzie poszła? A jak wpadnie w szał? -Niech zgadnę! Jest u tego Hiszpana…- Rzucił z ironicznym uśmieszkiem.

-Nie wiń jej za to. Poszła go przeprosić.

-Cholera jasna!- Rzucił po czym wstał.- Na razie!

-Tsaaa- Mruknęłam.

Mój spokój nie trwał długo, bo do pokoju tym razem wpadł Sami z Mesutem.

-Sieeeeeeeeeeema!- Ryknęli od progu.

-A wy, co? Z dżungli wracacie?- Burknęłam.

-Łooo! Ktoś ma zły humor- Powiedział Sami wskakując na łóżko Caroline.

-Jeszcze słowo- Wysyczałam, a Mesut płakał ze śmiechu.

-A ty, co?- Rzuciłam w niego poduszkę.

-Ej! Jesteś moją ulubioną córką trenera- Zaczął Khedira.

-Co chcesz?

-Oj, a kto powiedział, że coś chcę?- Spojrzał na mnie.- No dobra…Mogę się u was wykąpać? Mesut wybrał całą ciepłą wodę!

-Hahaha…Jak można się tak długo kąpać? Leć pięknisiu- Wskazałam mu drzwi, po czym zostałam sam na sam z Ozilem.

-Jak tam? Po wczorajszym?

-Czuję się jak, w telenoweli…

-Ja też! A i nie podziękowałem ci za wczorajszy taniec…Jesteś niezłą tancerką- Dodał zmieszany.

 Zapukałam do pokoju mojego przyjaciela i nie czekając na to jak mi otworzy po prostu weszłam. Leżał rozwalony na łóżku ze słuchawkami w uszach. Odkaszlnęłam głośno.

-Caroline!- Krzyknął jakby ducha zobaczył. – Przestraszyłaś mnie…

-Przepraszam- Zaczęłam.- I za to, że cię przestraszyłam i za zachowanie Bastiana wczoraj- Niepewnie do niego podeszłam i usiadłam obok niego.- Masz rozciętą wargę…I czuje się winna- Skończyłam. Teraz czekałam na jego ruch.

-Ej, mała- Uśmiechnął się do mnie.- To nie twoja wina…

-Ale czuję się winna! To przecież Bastian! Ja nie wiem, co go opętało…

-Jak na moje to mu się podobasz- Wyszczerzył się, a ja otworzyłam szeroko oczy.

-Aleś palnął! Głupota miesiąca jak nic!- Krzyknęłam nerwowo rozglądając się po pokoju, w którym nawiasem mówiąc panował niezły bałagan.

-To jak inaczej wytłumaczysz tą bójkę?- Zapytał unosząc jedną brew ku górze. Na szczęście na to pytanie nie musiałam odpowiadać, bo drzwi do pokoju się otworzyły i wszedł Schweinsteiger we własnej osobie.

-Zanim coś powiecie…Chciałem was przeprosić. Ciebie Iker za to, że się na ciebie rzuciłem…Nie miałem powodu, chyba alkohol zaczął robić swoje. Bałem się, że możesz jej coś zrobić i kompletnie wyleciało mi z głowy to, że się przyjaźnicie- Mówił.- Naprawdę jest mi głupio z tego powodu- Widziałam tą skruchę, która momentalnie ścisnęła mnie za serce.- Mam nadzieję, że ty Iker mi to wybaczysz. I ciebie Caroline też chcę przeprosić. Za to, że musiałaś być tego świadkiem i w ogóle z tą akcję- Spojrzał na mnie, a ja miękłam.

-Fajnie, że poszedłeś po rozum do głowy- Casillas podniósł się z łóżka i podał mu dłoń.- Ja już niczego nie pamiętam, a ty?

-Ja też- Schweini zaśmiał się cicho.- Idziesz Caroline?- Zwrócił się do mnie.

-Idę, idę- Wstałam z łóżka i uśmiechnęłam się do Hiszpana.

Ten tylko puścił mi oczko.

 Było trochę niezręcznie, rozmowa się nam nie kleiła, więc przez jakiś czas siedzieliśmy milcząc. Ciszę przerywał jedynie szum płynącej wody i śpiew Khediry. Nawet repertuar sobie niezły wybrał. ‘Baby’ Biebera. Myślałam, że padnę. Nie wytrzymałam i zaczęłam się śmiać jak opętana. Mesut również długo nie wytrzymał i po chwili dołączył do mnie. W pewnej chwili nie wiedzieć, czemu zaczął się do mnie przybliżać i wpatrywać w moją twarz. O co chodzi?! O co chodzi?!- Krzyczałam w myślach. Sparaliżowało mnie. Nie mogłam się ruszyć. Kiedy twarz Mesuta była niebezpiecznie blisko mnie tak, że czułam jego ciepły oddech na policzku, z łazienki wyszedł Sami z głową w ręczniku.

Ozil błyskawicznie ode mnie odskoczył. Całe szczęście…Sami nic nie widział.

-No dobra możemy iść. Dzięki Sophie, kocham cię! I dzięki za pożyczenie łazienki.

-Taa…Nie ma, za co- Mruknęłam, po czym znowu spojrzałam na Mesuta. Po kilku sekundach piłkarze opuścili mój pokój. Co to było?!

 Szedłem razem z Samim do naszego pokoju, kiedy nagle się odezwał.

-Stary, czy mi się wydawało, czy chciałeś pocałować Sophie.

-C-co? Wydawało ci się. Na pewno.

-Taak…Wydawało mi się- Zaśmiał się głupkowato i uderzył mnie w ramię.

-Stary grabisz sobie!- Posłałem mu ostrzegawcze spojrzenie i zaśmiałem się.

-I tak wiem swoje.

-Niby, co?- Irytowało mnie już to ględzenie mojego przyjaciela.

-Lecisz na nią- Rzucił, po czym zaczął uciekać. No a ja nie chcąc dać za wygraną i poleciałem za nim. Jednak nurtowała mnie jedna myśl. Czy aż tak widać moją fascynację jej osobą?

****

Witam ;*

Mniejsza połowa pisana przeze mnie, większa przez Caroline  Hym…

Mam nadzieję, że się Wam podoba ;D W końcu Bastian poszedł po rozum do głowy i przeprosił Ikera i dziewczynę ;D W ogóle ogarnęłam wczoraj, co tu ma być dalej ^^

Też macie dość szkoły po tym jednym dniu? xD Przyznam się szczerze, że ja jestem z lekka przerażona, bo zaczęłam naukę w liceum…Nowa szkoła, nowi ludzie i nowe otoczenie…Ale mam to szczęście, że nie jestem sama 

Zobaczymy jak to będzie 

Pozdrawiam ;*